Mostrando entradas con la etiqueta canadienses. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta canadienses. Mostrar todas las entradas

jueves, 24 de julio de 2014

Día de Galicia e da Festa da Fraga (nas Pontes)

Hoy Día de Galicia y de la Fiesta de A Fraga, en As Pontes, mi family town, os dejo el artículo que me han publicado, nada más y nada menos, que en el libro de las fiestas de mi pueblo...  Los que lo tengáis, guardarlo para firmar los autógrafos... :P

Como no puede ser de otra forma está escrito en gallego, pero los que tengan dificultad en entenderlo y estén interesados en leerlo, recordad que existe Google Translate y sí, también traduce gallego...



As Pontes connection vía Vancouver

Trinta e cinco veces estiven nas festas do Carme. E unha faltei. Foi o ano pasado. Este ano, mentres escribo, aínda non sei se voltarei. Escribo desde 7.000 kilómetros de distancia, outro continente, un océano por medio e mirando cara a Asia. Estou en Vancouver, a terceira cidade de Canadá e a súa nena bonita.
Xa levo un ano en Vancouver. Vin principalmente a mellorar o meu inglés e a ter unha experiencia internacional que nunca tivera. E esta aventura que debería estar chegando ao seu fin, parece que pode continuar.

Vancouver é considerada unha das cidades con maior calidade de vida do mundo. Todos os rankings o din. Outra cousa é o que realmente miden estes rankings para sacar esa conclusión, xa que a felicidade non é fácil de medir.

Pero non quería falar de Vancouver, senón da visión de Galicia que se pode ter desde aquí e do inmenso que é o mundo e, ao mesmo tempo, tan pequeno.



Para contextualizar, para un vancouverita España é básicamente Barcelona. Esa será a seguinte pregunta despois de que saiban que es español. Are you from Barcelona? A maioría deles, se visitou España algunha vez, estivo en Barcelona. Aínda que resulte paradoxo, aquí España e Barcelona veñen a ser o mesmo. A min despois tócame a explicación: “Eu son de Galicia, no noroeste, enriba de Portugal…”.
Pero ás veces si que saben ubicarnos no mapa. Curiosamente a sona do Camiño de Santiago chega a Canadá. En Vancouver hai unha axencia de viaxes especializada no camiño. Encóntrase en pleno centro, e a promoción do camiño ocupa a meirande parte do seu escaparate. Levan grupos de turistas a Roncesvalles e desde alí fanos camiñar ata a capital de Galicia, entendo que con guía. Durante este tempo encontreime cun par de persoas que fixeron o camiño e eu quedei coma un parvo, cando tiven que responder que non á pregunta de se eu tamén o fixera.

Tamén me ten sorprendido que me preguntasen se falaba galego. Non é algo xeralizado, e normalmente é necesario explicar que en España falamos outras linguas ademais do español. Se o interlocutor é latino, ademais, haberá que explicar nalgún momento que non se trata dun dialecto, porque sempre tenden a usar esa palabra tan malsoante para nós cando se trata doutra lingua en España que non sexa o español. Eu pola miña parte farteime de explicar nas miñas clases de inglés, en presentacións que tiñamos que facer, cómo naceron as linguas na Península Ibérica e cómo o galego e o portugués foron a mesma tempo atrás.

E falando de portugués, esa lingua que en España se mira ás veces con desprezo, e en Galicia non se valora o suficiente, aquí está en auxe e sempre á par do español. Brasil arrasa e converteuse na locomotora económica de Latinoamérica. E Vancouver, como non, está repleta de brasileiros ricos que veñen aquí a turistear, a estudar e a vivir.


Vancouver, ao igual que o resto de Canadá, é terra de emigrantes. É unha cidade de pouco máis de cen anos polo que é moi habitual, cando coñeces a alguén, preguntarlle polo seu background, que vén traducíndose en galego por “e ti de quen ves sendo”. Non quere dicir que non sexan canadenses, senón que é de onde é orixinariamente a súa familia, porque autóctonos daquí, nativo-americanos, quedan poucos.

Ao redor da metade da poboación é de orixe asiática. Esta cidade converteuse no destino preferido dos chineses ricos, que decidiron investir aquí no ladrillo para desfrutar dun ritmo de vida máis saudable e máis tranquilo, ao mesmo que os hindús. Outra das grandes comunidades é a iraní, que encontraron en Canadá a liberdade que non teñen no seu país. En xeral, son xente de clase alta de países prósperos, con moitos recursos, pero que non desfrutan da mellor calidade de vida nin a liberdade que encontran en Canadá. Porque para emigrar a Canadá hai que ter, fundamentalmente, cartos.

Aquí os pobres somos os europeos: sobre todo mozos españois, franceses, irlandeses e de países do Leste, que vimos a Canadá escapando da crise coa escusa de mellorar o inglés (non no caso dos irlandeses) e de ver que oportunidades laborais temos.



¿E que ten Vancouver, que capta a atención de todo o mundo? Vancouver é unha mestura de cidade e natureza. É unha cidade bonita e ben organizada, rodeada de mar e protexida por maxestuosas montañas. Eu mesmo vivo a 15 minutos camiñando do centro, nun barrio residencial cheo de xardíns, a 10 minutos da praia e a outros tantos dun parque enorme, que é un dos máis grandes de Norteamérica. Toda a península, que é o corazón da cidade, está rodeada de mar e dun paseo marítimo con dous carrís, un para peóns e outro para bicicletas e patíns. Aquí o deporte ao aire libre é a principal afección. Todo relax. Nada de estrés. É máis fácil encontrarte a alguén facendo ioga en calquera xardín ou praia, que correndo no metro para ir a traballar. Unha cidade con estilo de vida rural, “cultura orgánica” dirían aquí...

Pero non vos enganedes por todo isto. Vancouver para un español pode chegar a ser unha cidade aburrida. ¿Perfecta? Sí, pero aburrida. Todo é lento e previsible. Os vancouveritas son complicados, solitarios. Dan rodeos para todo. Son incapaces de ser espontáneos, ter iniciativa e saírse do estipulado. Aínda que parece que o mundo cada vez está máis uniformado, e encontramos as mesmas tendas e os mesmos produtos en todos os lados (eu sigo fiel a Zara), unha das cousas que máis me sorprendeu na miña estadía en Vancouver ten sido o choque cultural, o diferente punto de vista, a forma distinta de facer as cousas e, especialmente, como os códigos sociais que temos en Galicia, en España, e mesmo en Europa, son diferentes aquí.



Pero aínda así, ás veces parece que se conxuran os astros e as casualidades fan que a 7.000 quilómetros de distancia, nunha das poucas festas underground que pode haber nesta cidade pouco festeira, alguén dunha pequena vila de Texas (Estados Unidos) acabe por preguntarme esa expresión que traducida ao galego ven a ser “¿e ti de quen ves sendo?”. E que ao dicir “de Galicia, no noroeste, enriba de Portugal”, responda “¿si? ¿e de que parte de Galicia?”. “Dunha vila no norte, preto de Ferrol”. ¿E de onde exactamente, porque en Ferrol viviu o meu mellor amigo hai un par de anos”. E ao día seguinte que che envíe unha mensaxe para dicirche que nas Pontes traballou o seu amigo, axudando ao profesor de inglés do Colexio da Fraga, no poblado* onde precisamente nacín eu, no primeiro esquerda do primeiro (ou o último) portal dos vermellos.

E é que, cando menos o esperas, lonxe de todo e afastado dos teus, onde as cousas funcionan moi diferente a como ti sempre pensabas que funcionaban en todo o mundo, as túas orixes volven a ti como por golpe de maxia.



E eu, mentres desfrutades das festas, se é que non me vedes por aí de cañas, é porque finalmente o Goberno canadense aprobou a miña solicitude para poder traballar aquí coma un canadense máis. Estarei traballando de 9 a 5 atendendo a estudantes e levando márketing internacional nun college que ofrece tanto cursos de inglés como programas de estudio e traballo en varios campos. Irei a correr e a andar en bici por Stanley Park. Farei hikings polos arredores, que é a forma fina que teñen aquí de dicir que van dar un paseo polo monte. E á hora da comida, decidirei se comer nun restaurante tailandés, coreano ou mongol, ou repetir nun das ducias de opcións de sushi que ofrece esta cidade. ¡Felices festas a todos e unha aperta moi grande a toda a miña xente! I miss you!!! :P


*Os poblados é o nome que lle damos nas Pontes ás diferentes urbanización que existen nas Pontes e que foron constuidas no seu día para acoller os traballadores da central términa que coroa a vila. O poblado da Fraga caracterizábase porque cada bloque de edificios era dunha cor diferente.




miércoles, 2 de abril de 2014

España vs Canadá, o de cómo nos ven y cómo nos vemos

España y lo español tiene una buena imagen en Canadá, por lo menos en Vancouver. A pesar de la crisis y del éxodo de españoles que está marchando del país, todavía hay canadienses que quieren dejarlo todo y empezar una nueva vida en España.

Tengo dos amigos-conocidos que están decididos a buscar un futuro en España. Uno de ellos ya ha vendido su piso y ahora tiene en venta su negocio, con el objetivo de comprar en el Eixample barcelonés un piso de más de 500.000 euros que le abriría las puertas a la residencia permanente. Sí, en España si quieres ser español gastas pasta y te lo ponen fácil. Pero que nadie se engañe. En Canadá, también. Su idea es montar un salón –como se le llama a una peluquería fina y de nivel, donde en vez de cortar el pelo, crean tendencias…-. Le he advertido de la situación de España, de que allí los negocios cierran en vez de abrir, donde los impuestos son mucho más altos y los salarios más bajos, donde la gente se va… En fin, que informado está, incluso del referéndum anunciado de independencia de Cataluña, pero él erre, que erre, que ha estado en Barcelona y quiere irse a vivir allí, que es un momento bueno para invertir en España, que está harto de Vancouver después de más de 20 años y que en nuestro país hay calidad de vida y es donde quiere pasar el resto de sus días…



El segundo más de lo mismo. Éste, divorciado, está esperando que su hijo se independice para irse a vivir a Málaga con su nueva pareja. Su idea es trasladar el trabajo que está haciendo aquí. Crear una empresa que acerque el capital privado a las universidades, ese capital privado que nos dice continuamente que los españoles somos vagos y poco eficientes, que nos paga cada vez salarios más ridículos y exige carreras, másters y varios idiomas, para trabajar explotado por un salario de mileurista, menos que un salario mínimo canadiense. Y yo le comento lo mismo, que ahora no es un momento para empezar un negocio en España, que en España las universidades tienen fundaciones para hacer ese trabajo, que necesitas contactos, y que los negocios en nuestro país no son tan fáciles como aquí…

Ser español mola en Canadá. El español es un idioma en alza. De hecho, es el idioma más hablado en América y cada vez con más hablantes en Estados Unidos, donde muchas empresas de atención al cliente ofrecen sus servicios tanto en inglés como en español. Y España es Europa. Somos atractivos para los canadienses pero también para otros inmigrantes, especialmente asiáticos. Somos alegres, felices, amables, vivimos bien. Creen que trabajamos poco y que nos pasamos el día durmiendo (la siesta, se entiende). Fiesta y siesta son las dos palabras más internacionales en español. Todo el mundo las entiende y marcan, desgraciadamente, nuestra imagen. Un día me dijeron si “jugaba” con no sé qué. Traducción literal del inglés. Yo pregunté que qué era eso que no tenía ni idea. Por lo visto era una droga, y se sorprendieron como siendo español no la conocía. A veces no entienden que aunque la fiesta y el alcohol forman parte de nuestra cultura, nosotros no nos dedicamos a emborracharnos solos en casa, sino que es una forma de socializar, y aunque salgamos hasta la madrugada no necesitemos sustancias adicionales (por lo menos no todo el mundo, o de forma generalizada).

Hemos exportado con alegría esos estereotipos turísticos de tierra de fiesta, playa, siesta y felicidad, que más allá de nuestras fronteras se piensan que mientras ellos trabajan nosotros nos dedicamos a dormir, cuando la verdad es que las jornadas laborales españolas son mucho más largas y, lo que es peor de todo, se ve completamente normal trabajar horas extras sin que te las paguen. En Canadá, en cambio, el salario es por horas, y cuantas más horas trabajes, más dinero ganas, lo que hace que los empresarios estén menos interesados en que calientes la silla de tu oficina.

La verdad  es que esa imagen que se ha creado de los españoles con el trabajo no solo se la creen fuera, sino que nosotros mismos tenemos el complejo de pensar que somos más vagos, menos eficientes y menos profesionales que el resto del mundo. Y no. No señor. Tenemos unos horarios diferentes, pero en el tiempo que llevo en Canadá, por mi experiencia y la de otros españoles que están trabajando aquí, no creo en absoluto que así sea. Más bien todo lo contrario. En España hay mucho joven profesional, muy currante, muy cualificado, y mal pagado, que con un buen nivel de inglés sería capaz de comerse el mundo, al menos en Canadá.

¿Y  entonces? ¿Por qué las empresas en Canadá funcionan y en España no? Ese es un misterio que me preguntan continuamente aquí y que es difícil contestar… Pero hay que tener en cuenta que Canadá es un país enorme con muchísimos recursos, como petróleo, y que está menos poblado que España, por lo que toca mucho más a repartir por cabeza, y por lo tanto muchos menos impuestos a pagar, aunque ellos piensen que no, porque se comparan con sus vecinos del sur, donde los impuestos son bajos porque los servicios sociales también lo son.


En fin, que no hay nada como verse a uno mismo desde fuera para conocerse mejor e incluso valorarse más.

jueves, 13 de marzo de 2014

Diez meses en Vancouver y convertido en un auténtico busy man

Miércoles, mitad de la semana y escupiendo adrenalina por todas partes. Así es mi lunes a viernes habitual. Cuatro horas de trabajo. Veinte-treinta minutos para llegar al segundo. Y cuatro horas más para finalizar. Dos medias jornadas que hacen una completa.  A ello se le suman mis visitas al gimnasio, hacer la compra, cocinar, lavar ropa, estudiar algo de inglés,  practicar el listening con películas y alguna vida social. En definitiva, me he convertido en un busy man al Canadian style! :P

Y a pesar de trabajar ocho horas seguidas, comiendo mi sándwich o la comida de mi tupper delante del ordenador, pocas veces mi trabajo me había provocado tanta satisfacción. O si lo he sentido ya no me acordaba de ello ¿Tengo el mejor trabajo de mi vida? No ¿Es la mejor empresa en la que he trabajado? No. Pero venir de un país donde el desempleo y las malas condiciones laborales son la causa de una depresión  colectiva, te hace valorar esa sensación de estrés, de que no te llegan las horas para hacer tantas cosas y de que se sucedan acontecimientos prácticamente cada día.

Imagen tomada en mi camino entre trabajos
Trabajar, aprender trabajando, sentirte valorado y obtener pequeños triunfos que te motivan a seguir adelante es en estos momentos una de las grandes satisfacciones de mi vida en Vancouver. Además, el hecho de hacer cosas nuevas, que se multiplican por dos con dos trabajos, tener compañerosde distintos países (Brasil, Japón, Reino Unido, India, Corea, China y, por supuesto, Canadá), hablar cada día con personas con historias diferentes e intentar ayudarles  y ofrecerles soluciones.... Nunca pensé que diría esto, pero es cierto, trabajar puede ser un motivo para la felicidad, sin que tenga que ser ganando mucho dinero  esforzándote poco.

Trabajo en una statup (una empresa online) y en un college que está empezando, por lo que ambos lugares son caldo de cultivo de nuevas ideas, nuevos retos y aprender día a día con cosas nuevas.
Es curioso como esta situación me recuerda a mis comienzos laborales, cuando trabajaba más duro a cambio de menos dinero, pero lo hacía ilusionado porque creía en el proyecto de mi empresa y estaba contento de participar en él. Desde luego, ver nacer una empresa, aportas tus ideas y verla crecer día a día es una gran satisfacción personal.

Ya van diez meses en Vancouver y mirando hacia atrás veo todo lo que he avanzado y los objetivos que he ido cumpliendo. Mi inglés dista mucho de ser perfecto, pero soy capaz de comunicarme en prácticamente cualquier situación. La gente me entiende sin problemas y yo cada vez necesito esforzarme menos para entenderlos, aunque sigue habiendo personas y acentos que se hacen más duros.

Típica valla para tapar las obras, pero aquí dice "necesitamos personal"
Laboralmente, he conseguido pasar las tres entrevistas a las que me han llamado y he ido progresando poco a poco en donde me he quedado. He conseguido que fueran valorando mi trabajo a pesar de mi macarrónico inglés y en ambos casos me han mostrado su interés en intentar ayudarme para conseguir ampliar mi visado de trabajo, lo que no es poco y se agradece y mucho.

A nivel personal, la ciudad inhóspita para la vida social que me ha llegado a parecer Vancouver en algún momento, ya no lo es tanto. Y las barreras culturales y lingüísticas, que he sufrido y padecido para hacerme un hueco en ella, parece que poco a poco se van suavizando. Sigo topándome con conductas que no comparto y con una forma de ver las cosas que no entiendo, pero poco a poco voy consiguiendo interpretar sus códigos, recibo mensajes y llamadas en mi móvil que antes eran imposibles y llega el fin de semana y ya tengo que empezar a organizarme para cenas, cafés y fiestas. Y he descubierto que el acento español hablando inglés es sexy! :P

Ahora también soy consciente de que no todo estaba fuera, sino también dentro de mí. Llegas a una ciudad nueva, con una cultura diferente y un idioma que no dominas, sin amigos ni familia, y esperas recibir lo mismo que recibías de ellos, sin darte cuenta de que eres un completo desconocido para todo el mundo. Y tú eres la única persona con la que puedes contar.

Una de las primeras imágenes que saqué de Vancouver
Pero también es cierto que te acabas cruzando con mucha gente excepcional, mucha que pasa y poca que se queda. Pero también la hay. ¿Españoles? Sí, por supuesto. Claro que no puedes estar rodeado de españoles todo el rato. Y que si estás en otro país es para integrarte y hablar su idioma. Pero también es cierto que, cuando estás fuera, tener a mano a alguien que pueda compartir tu visión de las cosas y con el que sabes que puedes contar en cualquier momento es un lujo. Y yo afortunadamente creo que he tenido la suerte de conseguir ese equilibrio.

Es curioso como ahora que empieza la cuenta atrás, uno es cuando más disfruta, porque lo que antes era muy difícil ahora ya no lo es tanto. Veamos a ver qué pasa en estos tres meses y medio que me quedan, pero si no puede seguir siendo en Canadá, el mundo sigue siendo muy grande ¿no?

lunes, 27 de enero de 2014

Propósito de año nuevo: ir al gimnasio en Vancouver!

Más que un propósito de año nuevo, ha sido un reclamo de mi espalda. Y es que cuando llevo cierto tiempo sin hacer ejercicio, mi espalda se queja…

Ir al gimnasio en Vancouver, como prácticamente todo, es diferente a España. Lo que más me ha llamado la atención es que aquí no es obligatorio llevar toalla para poner encima de los aparatos y secarte el sudor. En cambio, ellos tienen  un spray desinfectante y rollos de papel para limpiar las máquinas y las colchonetas una vez utilizadas, especialmente si las has dejado encharcadas de sudor. Así, ves a los musculitos tal cual chachas de la limpieza, con su spray y sus bayetas de papel, frota que frota…

En Vancouver también los gimnasios funcionan de otra manera
Tampoco son muy exigentes en cuanto a la indumentaria. Normalmente la gente va con equipación deportiva pero de vez en cuando puedes ver a alguien ejercitándose vestido de calle e incluso con zapatos… Tampoco son mucho de ducharse. No es que no sean limpios. Entiendo que lo harán al llegar a casa. Más bien son cohibidos. Pero llama la atención que se cambien de ropa y se pongan la camisa de trabajo sin pasar antes por el agua. En  fin, cosas de canadienses…

Si estás interesado en apuntarte a un gimnasio en Vancouver, te recomiendo dos cosas. Primero, busca promociones de semanas gratis en internet o pregunta a la gente que conozcas que esté yendo a un gimnasio. Ellos te pueden conseguir algún pase de prueba gratis. Yo conseguí uno de dos semanas en la página de internet de un gym y mi compañero de piso me consiguió otro de un mes en el suyo. La condición que te piden es que estés viviendo en Vancouver, pero tampoco necesitas gran cosa para justificarlo, así que si tienes un número de teléfono canadiense y dar tu dirección es suficiente. Si estás estudiando y tienes alguna tarjeta de estudiante, no la olvides tampoco, en algunos sitios tienes descuentos.

Spray desinfectante y papel para limpiar el sudor de las máquinas
Lo segundo, si todavía estás en España te recomiendo que empieces allí en el gimnasio. Aquí no tendrás a ningún monitor que te haga ninguna tabla de ejercicios y te asesore un poco con lo que estás haciendo, a no ser que pases una sesión privada, que en mi gimnasio cuesta unos 90$ la hora… Por lo que mejor vente con los ejercicios aprendidos, o sino búscate a un amigo con el que ir y te explique, aunque no será fácil. Aquí, a diferencia de en España, casi todo el mundo entrena solo. No se escuchan apenas comentarios. Cada uno a su bola. Ni “hola”, ni “adiós”, ni nada por el estilo. Solo los comentarios justos y necesarios para preguntar si ya has terminado con una máquina. Incluso he visto algún cartel pidiendo que, por favor, no se utilicen los móviles para no molestar al personal… pero, bueno, también escuché una vez en un teatro, en ese momento que en España dicen que se apaguen los móviles, que la gente no usase perfumes demasiado fuertes para no molestar al vecino… cosas de Canadá… :P

Otro tema que también me ha llamado la atención, es que en las instalaciones hay varias fuentes para beber, por lo que no es necesario llevar el mítico botellín de agua (en ésta sí que nos ganan). Aquí el agua de grifo se bebe en todas partes. Te la ponen directamente en los restaurantes e incluso para acompañar un café, y esto sí que es “for free”.

Varias fuentes como ésta para saciar la sed
En Canadá, como en España, también hay clases de grupo incluidas en el precio del gimnasio. Y os aseguro que  pueden ser una clase de inglés intensiva. Si ya es complicado a veces seguir una clase en español, que uno no siempre está familiarizado con los músculos de su cuerpo, imaginaos en inglés. Sitúate siempre cerca de los que tengan pinta de más avispados, porque haciendo los ejercicios no siempre podrás estar mirando hacia el monitor, y si tienes a alguien cerca a quien copiar, pues ayuda… Yo he probado con yoga y pilates y he salido del paso. Y si el monitor te dice algo y no le entiendes, sonríe mucho, que pronto se dará cuenta y se acercará a explicarte la posición “in situ”, con gestos, y haciéndote él el movimiento con sus manos.

Y después está el tema de los suplementos vitamínicos. En Vancouver hay tiendas de alimentación deportiva por todas partes. Y al contrario de la idea que tenemos en España, aquí las consideran “very helthy”. Que no comes pescado, no importa, siempre habrá una pastilla que te aporte los nutrientes que necesitas… Incluso en mi gimnasio a veces hay catas de cockteles explosivos asquerosos, pero yo sigo fiel a mi dieta mediterránea y solo me he dejado llevar por la tentación de un complemento proteínico. Y es que aquí los hombres  están muy fuertes y uno se siente flacucho entre tanto músculo…

Hacer ejercicio en Vancouver es casi una obligación
Finalmente, los comerciales de Steve Nash, la principal cadena de gimnasios de Vancouver, me han hecho una oferta irresistible. Eso sí, me he hecho de rogar y he utilizado mis buenas artimañas de regateo de latino. Al final, he conseguido gym  4 días a la semana, por solo 14$ al mes, matricula aparte, gracias a una promoción durante la boxing week. El contrato es de un año, pero si me marcho a vivir a más de 30 kms. puedo darme de baja sin problema. Por lo menos es lo que me han dicho. Fiémonos, pues, del compromiso canadiense.


Ya os iré diciendo cómo evolucionan mis músculos. :P

domingo, 22 de diciembre de 2013

El tabú de los pies (en España)

Cuando te vas a vivir fuera no solo aprendes cosas del país al que te vas, sino que también te planteas el  porqué de algunas cosas que nosotros hacemos de una u otra manera. Damos por sentado que lo que nosotros hacemos es lo correcto, pero cuando chocas con otras culturas e intentas explicar por qué para ti es mejor hacer algo de otra forma, te quedas sin palabras. Supongo que nuestras tradiciones son muy sabias y tras años de forjarse ciertas costumbres alguna explicación habrá, y nosotros confiamos ciegamente en ello.

Por eso hoy quiero hablaros de nuestra fobia a los pies, esa timidez por sacarnos los zapatos y a quedarnos con calcetines. Parece que nos da vergüenza, no nos sentimos a gusto y consideramos de muy mala educación estar descalzos en lugares públicos o con personas con las que no tenemos suficiente confianza.

¿Por qué en España nos da vergüenza descalzarnos en público?

En Canadá esta norma social se la pasan por el forro.  Al contario, lo impolite sería más bien lo contrario. Entrar en casa ajena significa directamente descalzarse nada más cruzar la puerta y hacer vida en calcetines. Tanto si es una visita íntima, como una fiesta multitudinaria. Todo el mundo descalzo, bebiendo sus cervezas o copas de vino y bailando  (bueno, bailando poco), más bien conversando con gente que acabas de conocer. Y si no lo haces, alguien rápidamente te llamará la tención. No se cortarán, te lo aseguro.

Sorprendido me quedé en mis primeras clases, cuando vi que el profesor sin ningún tipo de pudor se sacaba sus zapatos y se disponía a dar la clase descalzo, al igual que muchos otros estudiantes que desenfundaban sus pies sin ningún tipo de culpabilidad. Eso sí, las clases están todas forradas de moqueta.

Incluso en el trabajo, no es raro que la gente se desprenda de las botas y deje respirar sus pies a la interperie. Y os diré que es muy gratificante dejar respirar tus pies después de tenerlos enfundados en botas de goma ideales para los días de mucha lluvia y de nieve.

No te olvides de quitar los zapatos nada más entrar en una casa canadiense

Y si en España lo habitual es dar las clases de pilates en calcetines, aquí también van un paso más y todo el mundo se los quita. Y no será porque aquí haga más calor. Pero no, no penséis mal, en la piscina siguen la tradición española y conservan el bañador… :P

Lo más exagerado que he visto ha sido lo de unos chicos que ya dejaban directamente su calzado fuera del apartamento, tirado en el descanso del portal, al alcance de todo el mundo…

Y esta costumbre no es exclusiva de Canadá. En casa de mis amigos de Londres entrar con calzado en casa también está prohibido. En Bruselas un amigo amablemente me preguntó por mi número de pie y al momento me trajo unas zapatillas con ese número. Y creo que en todos los países del norte de Europa es de lo más común. Y sin embargo en España, a ver como le decimos a los colegas, “oye, te importaría quitarte los zapatos?”. ¡Que va! sufrimos en silencio viendo como se estropea la alfombra de la sala. :P

Estampa habitual en la entrada de una casa canadiense
¿Qué nos pasa a los españoles con los pies? ¿Qué tipo de trauma tenemos que nos cuesta tanto enseñarlos? Supongo que este pudor viene de lejos, de cuando el día que tocaba baño era el domingo. Y, claro, el olor que se desprendía al quitar los zapatos no era de lo más agradable. Y de ahí mantenerlos bien encerrados. Vamos, es lo único que se me ocurre.

Pero ahora que presumimos de nuestra higiene diaria, ¿por qué no nos quitamos los zapatos al llegar a cualquier casa? Desde luego, los pisos se ensucian y se estropean mucho menos. En mi reciente visita a España, ya con mentalidad medio canadiense, se me hacía raro entrar en  las casas de mis amigos con botas.


Al final, es todo cuestión de costumbre y de llevar unos bonitos calcetines… Ya que aquí en las fiestas, ligues o no, se enseñan… :P

domingo, 8 de diciembre de 2013

Volver and come back

Quizás un domingo a las 6 de la mañana no es el mejor momento para escribir un nuevo post, pero son cosas del jet lag. Y tanto tiempo sin escribir pues lo merecía.

Volví. Sí. Me cogí de nuevo un avión a Londres y otro a A Coruña. Y después de casi 50 horas de viaje (con visita incluida a amigo en Londres), timbré a las 10 de la noche en casa de mi familia sin que ellos supieran nada. Sí. Sorpresa, sorpresa. Porque las cosas que vienen de repente no deben ser siempre malas. Y por ese momento de saltos y alegría ya mereció la pena un viaje tan largo. Imaginaros que de repente llega a casa alguien que pensáis que estaba a 8.000 kms. de distancia…

Yo soy demasiado vago para grabarlo y editarlo (y viajar solo tampoco ayuda), así que aquí os  dejo el vídeo  de donde surgió la idea y que refleja bastante bien lo vivido:



¿Por qué volver? Pues fue como cuando todo el universo se conjura para que algo sea así. Y es que todo indicaba que era el momento. El término de una etapa (la escuela) y el comienzo de otra. Una boda de alguien cercano. La posibilidad que me ofrecieron en el curro de trabajar desde España.  Y la necesidad de volver en un año a pesar de tener visado para más tiempo, para no perder el paro, que tuve que suspender al salir del país (vuelves; lo activas y antes de marcharte lo vuelves a suspender y ya tienes de nuevo otro año de plazo para reanudarlo). Y básicamente, porque lo necesitaba. Estaba saturado. Me sentía bloqueado y estancado. Y necesitaba cargarme de energías para volver con más fuerza y aprovechar al máximo esta nueva etapa fuera de la escuela y centrada en el trabajo.

Air Transat una vez más una muy buena opción para volar

Volver  a tu vida después de bastante tiempo  fuera es una sensación que nunca había vivido. Seis meses no parecen tanto, pero la vida continúa para todo el mundo. Extraña y agridulce sensación la de ver tu vida sin ti. Sobrinos más altos y más mayores, amigos con niños que antes no tenían, amigas más embarazadas que nunca, amigos con nuevos amigos, ex con nuevas vidas y mi antigua casa con sus nuevos inquilinos. Aunque, como me ha comentado un compañero de trabajo a la vuelta, “seguramente quien más ha cambiado seas tú, pero no te has dado cuenta”. En cualquier caso, muy contento de haber compartido cervezas y cafés con quien he podido, y esperando hacerlo pronto con los que no ha podido ser en esta ocasión. Ah! Y habiendo recuperado un poco de peso!
 Lo que no ha cambiado nada es la situación de España. Y esto va para los que no estáis allí. Las mismas noticias de miseria, corrupción y depresión. Calles con negocios cerrados por todas partes. Y uno se da cuenta de que la ciudad en la que habías vivido ni tiene los edificios tan altos, ni es tan limpia, ni tan bonita y ni siquiera la fiesta (que aquí sí que debería ganar por goleada) es tan divertida y excitante como recordabas. Y es que la España de hoy poco tiene que ver con la de hace 10 años.

Llegar a Vancouver y que te reciban en chino no tiene precio...
Y sin embargo mi mundo en Vancouver sigue tal cual lo había dejado. Recibimiento gélido, como cabría esperar de este país. En mis dos primeros días en la ciudad la temperatura máxima no alcanzó los 0ºC. Por lo visto no es lo habitual, pero así ha sido el recibimiento. Y en lo personal, pues igual. Lo de la temperatura ya debió de ser un presagio. Encuentros previstos cancelados y una desorientación total en lo que a las relaciones personales se refiere. Pero, bueno, yo a lo mío. En la búsqueda de un nuevo trabajo que complete o mejore el que ya tengo. Seguir estudiando inglés por mi cuenta. Y comenzar una rutina de práctica deportiva que había perdido.

¡Buenos días a todos! Es domingo. Son las 7 de la mañana. Y aquí uno ya ha hecho algo de provecho…  (o no) :P

domingo, 3 de noviembre de 2013

Bordeando en bici Stanley Park

Vancouver es definitivamente una ciudad para disfrutar durante el día con actividades al aire libre. Outdoors le llaman aquí. Ya sea corriendo, paseando, en bicicletas, en patines o en monopatín. Tienes kilómetros y kilómetros de paseo al lado del mar, debidamente señalizados y con carriles para peatones y para bicicletas y patines.

Desde luego las vistas y el entorno son muy motivadores para lanzarse a hacer ejercicio. He estrenado la bicicleta que me han regalado y di la vuelta a todo Stanley Park por primera vez. Es el parque urbano más grande de Canadá y uno de los más grandes de Norteamérica, con sus 405 ha. Bordearlo deben de ser unos 10 kilómetros. Está en un extremo de la península que conforma el downtown de Vancouver, así que muy cerca del centro y a unos 500 metros de mi casa.

Un paseo con un carril para peatones y otro para bicicletas, patines y monopatines bordea el parque y los días de sol se llena tanto de gente de aquí como de turistas.

Prefiero no decirlo mucho entre los locales, porque ya tienen la autoestima muy alta, pero los días de sol esta ciudad es increíble. Sales a hacer deporte y vuelves entusiasmado con las maravillosas vistas.

Ahí van unas fotos que es lo más interesante:

























domingo, 11 de agosto de 2013

Cómo intentar integrarse en Vancouver y frustrarse en el intento

He vivido el último mes y medio en Yelatown, en el corazón de Vancouver, en un onceavo piso de un edificio moderno, con gimnasio y sauna privadas. Tenía a mano toda la ciudad, incluyendo parques y playas. Y sin embargo no lo he disfrutado como debiera. He tenido unos días un poco de bajón. Supongo que se han juntado muchas cosas: tres meses ya aquí y echas de menos a tu gente, tu inglés no te permite desenvolverte como quisieras... pero especialmente he sufrido de golpe el choque cultural.

Y ahora no me refiero a cuestiones de alimentación o de limpieza, sino a la forma de comportarse las personas, de relacionarse y de entender las reacciones de los demás. Ya lo he dicho en muchas ocasiones. Aquí las cosas funcionan de otra manera. Nunca me he sentido tan europeo como ahora. En Europa hablamos diferentes idiomas, pero tenemos una forma de ser y de ver las cosas que nos unen más de lo que creemos.

Una vez en downtown mi objetivo era intentar integrarme. Vengo para aprender inglés, vivir una experiencia nueva y trabajar aquí. Estoy solo. Conozco gente de la escuela y a otros españoles que han venido al igual que yo. Pero quería salir de esa burbuja confortable e intentar hacerme un hueco en la ciudad.

Vista de Yaletown, con el Science World y el estadio de los Canuts

Pero conocer gente aquí resulta desesperante. Ya me lo advirtieron en algún comentario tiempo atrás. Hablar con alguien en la calle es fácil. Son muy amables. Pero conseguir entrar en su círculo se convierte en una tarea ardua y complicada. Ya de por sí la cultura anglosajona es mucho más fría que la latina, pero en Vancouver se debe de acentuar todavía más. La ciudad tiene fama de ser difícil para los newcomers (los recién llegados), sean extranjeros o no, en contraposición a la otra costa canadiense, donde ciudades como Toronto o Montreal se consideran más friendly.

Por un lado los vancouveritas son mucho más solitarios que los españoles. Gustan de tener su espacio y tiempo para ellos mismos. Es frecuente ver a la gente sola en parques y playas. Pero lo que más me llama la atención es cómo los grupos de amigos son infranqueables, cómo cada uno de sus miembros protege la estabilidad del grupo, no permitiendo entrar en él a cualquier conocido. Por eso no pienses que conocer a un local le va a abrir las puertas a tu vida social. Como un imbécil me he quedado en varias ocasiones, cuando al proponer ir a la playa o salir por la noche, me contestaron que iban a ir con sus amigos, sin abrir la posibilidad de poder unirme a ellos.

Encrucijada en una intersección en el centro de Vancouver

Pero recibir una contestación así es en algunos casos lo mejor que te puedes esperar. Me ha resultado bastante frustrante en algunas ocasiones enviar mensajes a personas con las que había llegado a pasar toda una tarde hablando de lo divino y de lo humano y no recibir respuesta. 

Y no. No soy un bicho raro. Hablando con otros españoles aquí, o incluso latinos o europeos, la sensación es la misma. Ellos mismos lo admiten, especialmente los que son viajados y conocen Europa o Latinoamérica. Incluso una profesora en clase lo explicó. “Que un vancouverita te diga que te va a llamar para hacer cualquier cosa no quiere decir nada. No te hagas ilusiones ni te lo tomes a mal, porque lo más seguro es que no lo haga”.

Los vancouveritas no son directos. Y si eres de los que no saben si un gallego sube o baja en una escalera, aquí las pasarás canutas. Te lo digo yo que de Galicia vengo. Es difícil saber qué es lo que quieren exactamente. Y necesitarás tiempo para lograr interpretar sus códigos. Como ejemplo, las disculpas que he recibido de mis estudiantes para dejar las clases. Uno de ellos me ha dicho que no podía volver porque había roto con su pareja, que su objetivo de aprender español era para viajar juntos y que, una vez rota la relación, venir a las clases le suponía un auténtico sufrimiento. Todo ello explicado en un detallado y extenso email.

Efectivamente, la gente también es la ciudad

Y otra cosa que me desespera es la necesidad de establecer citas a largo plazo. “Te viene bien quedar el viernes a las 4, dentro de 15 días?”. “Espera que hablo con mi secretaria… Y yo que sé, si todavía no sé que voy a hacer mañana”. En Vancouver apenas hay espacio para la espontaneidad. Necesitan su tiempo. Les gusta tener todo controlado. Y hacer amigos lentamente. Esa es una de las respuestas que tuve, cuando me dio por preguntar si había hecho algo que hubiera molestado, tras notar cierta frialdad después de haber pasado una tarde de cafés y charla. “Todo está ok. No hay ningún problema, pero prefiero hacer amigos lentamente”.

Ahora bien, a ver cómo sabes cuándo es eso realmente lo que piensan, o simplemente son excusas para salir del paso. A veces creo que es lo primero y otras lo segundo. Lo difícil es saber cuándo es una cosa y cuándo es la otra.

Por supuesto, esto son generalidades. Forman parte de la cultura vancouverita, pero también hay excepciones y la experiencia de cada uno es distinta, como en todo. Supongo que poco a poco uno se va acostumbrando y le resulta más fácil descifrar lo que quieren decir con su comportamiento.

Si eres nuevo en la ciudad y quieres conocer gente de aquí, échale un vistazo a Meetup, una web muy activa donde podrás conocer gente con tus mismos gustos y aficiones.

Por cierto, ya me he mudado por tercera vez en solo cuatro meses. Bye bye, Yaletown! Hello, West End!

sábado, 22 de junio de 2013

El coste de la vida en Vancouver y la regla del 4/3

Cuando uno empieza a leer sobre el coste de la vida en Vancouver se queda con la idea de que es muy caro. Y, efectivamente, barato no es. Estamos hablando de un país con un nivel de vida mayor al de España. La gente gana mucho más dinero.

En cualquier caso, yo creo que para un europeo esa percepción está amplificada. Hay que tener en cuenta que un dólar canadiense no es ni mucho menos un euro y a la hora de percibir el valor de las cosas tendemos a compararlos como si valieran lo mismo. En estos momentos un euro ronda los 1,35 dólares, céntimo arriba, céntimo abajo.

En Canadá se utiliza mucho más la tarjeta que en España

Comparar Vancouver con Vigo sería ridículo, pero ¿es Vancouver más caro que Madrid o Barcelona? Sí, lo es. Pero tampoco tanto. En términos generales es un poco más caro, pero no creo que mucho más. Aquí tenéis una web donde se compara el nivel de vida entre dos ciudades.

Y la diferencia retributiva es abismal. El sueldo medio canadiense casi duplica el español. Según un informe difundido por Adecco el pasado mes de mayo, en España el salario bruto medio es de 1.639 euros al mes. Vamos, una caca. El salario medio canadiense, según datos oficiales del Gobierno, es de 24,08$ la hora. Esta retribución, calculada para 40 horas semanales, que es lo que curramos normalmente los españolitos, supone un salario medio mensual de 4.143 dólares, unos 3.024 euros, casi el doble que el español.

Pero ¿cómo calcular fácilmente el precio de cualquier cosa en euros? He estado haciendo una tabla de Excel y me acabo de inventar la regla del 4/3, por la que a grosso modo podemos decir que 4 dólares son aproximadamente 3 euros. Así tendríamos:

From Vigo to Vancouver (4/3)
dólares
4$
8$
20$
40$
120$
200$
400$
euros
3€
6€
15€
30€
  90€
150€
300€

¿Cuánto cuestan entonces las cosas en Canadá? Por el momento estoy viviendo en homestay, por lo que el precio de la comida no lo controlo mucho. Quizás alguien que ya esté viviendo por su cuenta aquí pueda aportar algo más, pero aquí os dejo una tabla con algunos precios estimativos. La tercera columna muestra el precio aproximado en euros por la regla 4/3. Como veis, no difiere mucho de la conversión exacta.

$$$
€€€
€ (4/3) 
cappuccino
3,40
2,48
             2,55 

cerveza pub
6,50
4,75
             4,88 

habitación West End
650
474,50
487,50 

menú japonés
7
5,11
   5,25 

corte de pelo
22,40
16,35
           16,80 

gin tonic
   7
5,11
 5,25

bono transp. 1 zona
91
66,43
           68,25 

homestay
750
547,50
562,50 

salario medio
4.143
3.024,39
     3.107,25 

Los precios son estimativos. Por supuesto, puedan variar mucho en función del sitio. También, los tamaños de los productos difieren a los de España. El cappuccino es tamaño vaso. La cerveza es una pinta en vez de una caña. Y las copas son la mitad y ligeritas de alcohol. Tan solo es para que os hagáis una idea y veáis que si convertimos el valor a euros la cantidad no asusta tanto. [Actualizado 24/06/2013]

Lo que sí que hay que tener en cuenta, cuando vayas a comprar algo es que aquí el precio de las etiquetas no incluye los impuestos, por lo que  habrá que sumarle un 12% más de tasas en Vancouver (cada provincia tiene sus propios impuestos y difieren). Además, está el tema de las propinas, alrededor de un 10% más en restaurantes, bares y discotecas.